Taiwanese food & tea

Already a new update! This week it’s Golden Week in Japan. Due to a string of successive holidays, a lot of Japanese have the week of. Many people plan trips during this week, but hotel prices are also higher and everythings' full. So I’m staying put. I’ll just go to Kyoto tomorrow.

Anyway, I'll write about yesterday for now:

My Taiwanese friend May and her boyfriend Fuu recently told me about high quality ulong tea from Taiwan. Apparently this tea sells for so much that tea farmers are the richest people in Taiwan. According to Fuu some farmers transport their crop in a Mercedes Benz…

So when they invited me to have lunch with them on saturday at Sageikanten, a place that serves Taiwanese food and tea, I was looking forward to trying the tea. May knows the Japanese owner, Miyata-san, who is a tea connaisseur. He was planning a trip to Taiwan to see the tea farms for himself, and after the other customers had gone May and Fuu gave him some tips and pointers. Fuu wasn't able to introduce the owner to a farmer in his hometown however, because it would have too much social implications for Fuu himself. It would involve a lot of gifts and dinners and such apparently. Makes social relationships in Taiwan seem even more complicated than those in Japan...

They had also brought some tea from an acquainted farmer and the owner poured us the tea to compare the taste. On the picture you can see the difference in color. Even though it was all tea from the same sort of tea bush, the darker one was harvested in winter, and had a stronger taste than the other two, who were harvested in spring in the same year. It never freezes in Taiwan though, so winter isn`t really cold.

The food was really good by the way! It was a lunch set consisting of several courses of steamed dumplings, rice porridge, a steamed meat bun and so on. You could choose from several kinds of tea from a menu, and the one I had was really fragrant.

The Miyatas were really nice. I asked if I could take their picture. Miyata-san offered to teach me Taiwanese cooking so I could start a chain in Holland. Might not be a bad idea. I said I would think about it...

I also discovered bapao is a Taiwanese/Chinese word. I told them that I eat broodjes bapao all the time in Holland. May called it something like baa pa~o. I thought they were Indonesian, but according to Wikipedia they originally came from China and were introduced in Holland through Indonesian cooking. Just an interesting fact.

arrival etc.

First post about my second year in Japan! It took a while to get internet on my laptop. So far Kobe seems to be a terrific place. The flight was pretty crappy, since our connecting flight in Paris had a problem and we had to change to another plane. This took several hours so we arrived later than planned.

I took a ferry from Kansai airport to Kobe airport, from which, I could take the port-liner to Port Island, where my dorm is located. It was very sunny and the fair city of Kobe lay sparkly white against the mountain on the other side of the bay, so I had a good impression right away.

The first week has been very busy, and most of it seems spent on asking people for directions. The stations I have to pass through are complicated enough, but the campus is terrible. I was shown the way to, and around the university, but of course I couldn’t remember any of it. And you have to walk way up a mountain slope. But as a payoff you get an extremely nice view.

There were a lot of orientations, of the dorm, my faculty and for international students in general. These were very Japanese, with lots of warnings to put your trash in the right bag, not use drugs, etc., everything illustrated by pictures of cute animals.

My faculty tutor is a master student from Taiwan. She took me for lunch and helped me pick my courses for the coming semester.She`s really nice.

Overall I really like being back in Japan. Everyone is friendly and eager to help. Eating out is still a lot cheaper here than in Holland but as a trade-off supermarket fruit and vegetables are very expensive. Also speaking Japanese for a whole week already seems to improve my level. And I don’t feel tired anymore when using Japanese for a whole day.

As a side note: I forgot how loud it can be here. In shops the staff constantly shouts irrashaimase!,and almost every machine talks to you. And there must have been local elections, because on Port Island cars were riding around the whole day long with people shouting things like “Thank you kindly for your support!” through a megaphone and waving to passersby. Somehow I can’t imagine this will win over any voters.

the pictures above are first of the harbour and Kobe`s landmark Port Tower; the last three are the view from my portliner station, and from my window and the night view from the kitchen balcony. You can see the lights of Kobe sparkling against the mountain! Last one is the view from the international student center.

update:

I`ve been in Japan for almost four weeks now so there`s a lot more to tell. Maybe I`ll update more in the coming week. I decided to write this blog in english so my non-dutch friends could read it too and because I need the practice. I hope this won`t be a problem. You all can read english right!? ;)

okinawa

Het semester loopt alweer tegen het eind, nog een weekje les en dan zijn we vrij. Alleen nog een presentatie voor de docenten en mensen van het centrum voor buitenlandse studenten en de tutors op de 27ste juli waar ik niet zo heel veel zin in heb, maar goed.
Ik heb maar eens de moeite genomen om de foto's van Okinawa te plaatsen.
eerst een tempel bij het enige echte strand van de hoofdstad Naha. En dan het strand zelf. Het rode kasteel is het vroegere kasteel van de heersers van Okinawa en ligt ook in Naha. Op het eind foto's van een park aan zee, waar een authentiek okinawaans dorpje was nagebouwd. En dan ons uitstapje naar een eilandje in de buurt op de enige dag dat het echt goed weer was. En een typisch okinawaans graf op dat eiland.

誕生日

Ik was dus een poosje geleden jarig, en dat leek me wel een goeie gelegenheid voor weer een update. Ik liep al zo achter met het blog dat ik geen zin had er iets aan te doen. Maar ik moest in ieder geval even de taartjes laten zien die ik heb gekregen!
Ik zit dus bij een van de clubs van de universiteit. In Japan doen ze namelijk veel aan naschoolse activiteiten. Er zijn veel verschillende sportclubs en hobbyclubs en dergelijke, die door de leerlingen zelf gemanaged worden. De clubactiviteiten vinden meestal gewoon plaats op de school of universiteit en de clubs hebben hun eigen clubkamer of lokaal. En ik ben halverwege vorig semester bij de kunstclub gegaan. Het is maar een kleine club, maar dat is alleen maar beter. Het is een goeie gelegenheid om met mensen om te gaan die dezelfde interesses hebben als ik.
De vrijdag van mijn verjaardag was er ook een clubbijeenkomst en ze waren zo lief om voor mij een taart te halen.


Die zondag erna heb ik in de Izakeiya, waar we voor haast elke verjaardag heengaan, met de andere Nederlanders mijn verjaardag gevierd.
En weer kreeg ik taart, helmaal zelf gebakken door Rika, mijn tutor. :D



Van boven naar onder: Rika en Taart. Taart. Evelien en Ik.

Er zijn nog wel meer foto's door de anderen gemaakt, zal kijken of ik die ook kan plaatsen. En ook nog wat foto's van Okinawa en van Tokyo en Kyoto, toen papa en tante Janny er waren!

食べ物 voedsel!

Ik heb vakantie, en tijd, en al een hele poos niets geschreven, dus ik waag me er maar weer aan. Want als ik niets schrijf word mijn blog natuurlijk ook niet meer gelezen.
Het is nu tot eind Maart haruyasumi, lentevakantie. In Japan begint het nieuwe studiejaar na de lentevakantie in plaats van na de zomervakantie zoals bij ons. Wij zijn dus eigenlijk in het midden van het studiejaar aangekomen in Japan.
Maar goed, ik heb mijn eerste semester zonder kleerscheuren doorstaan, vermoedelijk, ik heb nog niet alle resultaten binnen. Ik liep nog een week nadat de meesten al vakantie hadden aan te hikken tegen een verslag dat ik moest inleveren. Het is niets voor niets dat ik zo weinig blog, het schrijven van hele lappen tekst ligt me totaal niet. En deze keer moest het ook nog in het japans, oh lijdensweg! Uiteindelijk heb ik een triest, onaanzienlijk, onaf ding ingeleverd, om eindelijk rechtmatig? vakantie te kunnen hebben.

Maar dat is niet het punt van dit verhaal! het gaat erom dat het onderwerp van mijn verslag wagashi, 和菓子、 was. Dat wil zeggen, traditioneel japans snoep en gebak. De laatste tijd ben ik er verslaafd aan. Ach, uiteindelijk is het toch weer gewoon een andere vermomming van het kwaad dat 'suiker' heet.
Al voordat ik naar Japan ging realiseerde ik me opeens dat eten, en het bereiden van eten, en het bekijken van kookboeken en blogs over eten, eigenlijk heel leuk is. Het is dus een soort nieuwe hobby voor me, de laatste tijd. En in Japan zit je dan goed.

Dus daar wilde ik het dus over hebben, de Japanse eetcultuur. Japanners hebben veel meer respect voor eten en koken dan Nederlanders. Het stikt van de kookprogramma's op de Japanse tv, en magazines over voedsel zijn er ook heel veel. Ik heb de indruk dat iedereen hier kan koken.
Ik probeer zelf ook wat te leren koken, maar veel stelt het nog niet voor. Het is wel interessant wat je hier allemaal kan krijgen qua groente, zeewier en sojaprodukten en dergelijke. Zoete aardappel bijvoorbeeld, is heel lekker. En pompoen, een van de meest onterecht genegeerde groentes in Nederland, eet ik een paar keer per week. Aanschouw bijvoorbeeld bovenstaande foto, beetje beschamend om mijn eigen fabrikaatsel te laten zien, maar dit is een risotto met pompoen en sojamelk. Sojamelk is ook iets waar ik verslaafd aan ben. Het smaakt anders dan de Nederlandse en je kan er vanalles mee doen. Daigaku-imo (universiteit-aardappel, want een soort studentensnack) is ook goed te eten. Het is gefrituurde, gecarameliseerde zoete aardappel. Ik maakte het zelf ook wel eens, voor ik op dieet ging...

Vraag me af of daigaku-imo als traditioneel japans snoepgoed telt. Echte wagashi zijn vaak gemaakt van mochi, plakkerig rijstdeeg, vaak gevuld met zoete bonenpasta (anko), of kastanjepuree. Groene theesmaak is ook populair en wordt vaak gecombineerd met westers gebak en ijs.
Het is allemaal iets minder zoet en er zit soms een soort grond-achtig smaakje aan. Van anko hield ik eerst helemaal niet, maar na het eten van yatsuhashi in Kyoto, mochideegdriehoekjes gevuld met anko en bestoven met kaneel, begon ik opeens de smaak te begrijpen. Nu kan ik er emmers van op.

Maar datzelfde had ik met bijvoorbeeld norizeewier, en sushi. Japanners groeien op met heel andere smaken dan wij, en blijkbaar moet je die smaken leren waarderen.


Mochi met yomogi(een kruid)smaak gevuld met anko, azukibonenpasta .











rechts, kuri-manjuu, gestoomd gebak met een vulling van zoete kastanjepuree.




mitarashi-dango, mochi op een stokje met kleverige zoete sojasaus.


Wat me ook aantrekt, aan wagashi en japans eten in het algemeen, is dat aan de presentatie ook veel zorg wordt besteed. Tijdens de theeceremonie wordt bijvoorbeeld ook altijd een aantal wagashi geserveerd en dit zijn vaak kleine kunstwerkjes die het seizoen of een speciale gelegenheid uitbeelden. Het is gewoon mooi, c'est d'art. (Klopt dit wel? Ik kan geen frans meer, alleen nog maar een gebrekkig soort japans)
En ik hou van mooie dingen. Zie de foto's die ik van internet heb gestolen.
Bovenstaande foto's zijn wel van mijzelf en dus mijn op dat moment toekomstige maaginhoud. Ik heb wel grondig onderzoek gedaan voor mijn verslag, het schrijven was veel minder leuk.


Matcha, groene thee voor de theeceremonie met op de achtergrond een wagashi.
Ik hou van alles met matchasmaak







Wagashi met een herfstthema, links een maan en wuivend gras, rechts een kastanje.


Tot zover. Verbazingwekkend genoeg ben ik de laatste tijd nog meer afgevallen. Ik weeg nu onder de 60!!! Jeej! Aan de ene kant heeft dat te maken met het eten zelf, de porties zijn bijvoorbeeld veel kleiner, maar aan de andere kant let ik er ook wel op.
Wat heel moeilijk is, want ik moet per se alle snoep en gebak en vreemde smaken chips (zoete aardappel, gefrituurde kip, hamburger, gebakken noedels, enz, enz) een keer uitproberen.

Volgende week donderdag vertrek ik in het gezelschap van Lena voor een week naar Okinawa, zeg maar Japans' versie van Hawaii. Het enige tropische stukje Japan. Het is daar nu 20 graden! Dus daar komt nog een uitgebreid verslag van. Tik maar eens in op Google en aanschouw de blauwe zee, de witte stranden...

(Ik snap nog steeds niet hoe dit blog nou werkt, maar zodra ik een bericht publiceer veranderd de hele indeling van de tekst en foto's, heel irritant.)