Maaike in Kobe

Winter peonies in Ueno Park, Tokyo

2012-01-10T05:37:00.000-08:00

Kobe Matsuri

2011-06-13T01:19:00.000-07:00

Quite a while ago, I think in the middle of May, the Kobe festival took place. I went there with a Chinese friend from the dormitory. It was very Kobe-ish, because it mainly consisted of a parade with a great variety of acts. There were several samba groups, some antique cars, folk dance groups from Korea, Okinawa, and China, and a lot of majorettes.

At one point a group of Jedi and those white soldier people came along waving their light sabers. A Sith was menacing the crowd while Emperor Palpatine (or what`s his name) was waving from the back of a pick-up truck. Next to him some guys where rocking their guitars. It was a group from Save Nippon, which I think is the main donation campaign for the earthquake disaster. There were more groups urging for donations, but this one was the most entertaining.

Though a group of people dressed up as food, from the city of Himeji, beating their drums was also very amusing.

While I tried to capture the fun on camera, I discovered I failed in my attempt. Most photo`s are focused on the crowd in front of me (even though most of them were smaller than me), so there`s not much to see of the parade.

The parade was pretty international, but there were a lot of food stalls, which made it very Japanese again. There also was a small train which children could take a ride in. A disproportionate number of uniformed conductors were standing in the middle of the track, which looked very funny. I wish I took a photograph of that.

Taiwanese food & tea

2011-05-01T06:48:00.000-07:00

Already a new update! This week it’s Golden Week in Japan. Due to a string of successive holidays, a lot of Japanese have the week of. Many people plan trips during this week, but hotel prices are also higher and everythings' full. So I’m staying put. I’ll just go to Kyoto tomorrow.

Anyway, I'll write about yesterday for now:

My Taiwanese friend May and her boyfriend Fuu recently told me about high quality ulong tea from Taiwan. Apparently this tea sells for so much that tea farmers are the richest people in Taiwan. According to Fuu some farmers transport their crop in a Mercedes Benz…

So when they invited me to have lunch with them on saturday at Sageikanten, a place that serves Taiwanese food and tea, I was looking forward to trying the tea. May knows the Japanese owner, Miyata-san, who is a tea connaisseur. He was planning a trip to Taiwan to see the tea farms for himself, and after the other customers had gone May and Fuu gave him some tips and pointers. Fuu wasn't able to introduce the owner to a farmer in his hometown however, because it would have too much social implications for Fuu himself. It would involve a lot of gifts and dinners and such apparently. Makes social relationships in Taiwan seem even more complicated than those in Japan...

They had also brought some tea from an acquainted farmer and the owner poured us the tea to compare the taste. On the picture you can see the difference in color. Even though it was all tea from the same sort of tea bush, the darker one was harvested in winter, and had a stronger taste than the other two, who were harvested in spring in the same year. It never freezes in Taiwan though, so winter isn`t really cold.

The food was really good by the way! It was a lunch set consisting of several courses of steamed dumplings, rice porridge, a steamed meat bun and so on. You could choose from several kinds of tea from a menu, and the one I had was really fragrant.

The Miyatas were really nice. I asked if I could take their picture. Miyata-san offered to teach me Taiwanese cooking so I could start a chain in Holland. Might not be a bad idea. I said I would think about it...

I also discovered bapao is a Taiwanese/Chinese word. I told them that I eat broodjes bapao all the time in Holland. May called it something like baa pa~o. I thought they were Indonesian, but according to Wikipedia they originally came from China and were introduced in Holland through Indonesian cooking. Just an interesting fact.

arrival etc.

2011-04-29T05:09:00.000-07:00

First post about my second year in Japan! It took a while to get internet on my laptop. So far Kobe seems to be a terrific place. The flight was pretty crappy, since our connecting flight in Paris had a problem and we had to change to another plane. This took several hours so we arrived later than planned.

I took a ferry from Kansai airport to Kobe airport, from which, I could take the port-liner to Port Island, where my dorm is located. It was very sunny and the fair city of Kobe lay sparkly white against the mountain on the other side of the bay, so I had a good impression right away.

The first week has been very busy, and most of it seems spent on asking people for directions. The stations I have to pass through are complicated enough, but the campus is terrible. I was shown the way to, and around the university, but of course I couldn’t remember any of it. And you have to walk way up a mountain slope. But as a payoff you get an extremely nice view.

There were a lot of orientations, of the dorm, my faculty and for international students in general. These were very Japanese, with lots of warnings to put your trash in the right bag, not use drugs, etc., everything illustrated by pictures of cute animals.

My faculty tutor is a master student from Taiwan. She took me for lunch and helped me pick my courses for the coming semester.She`s really nice.

Overall I really like being back in Japan. Everyone is friendly and eager to help. Eating out is still a lot cheaper here than in Holland but as a trade-off supermarket fruit and vegetables are very expensive. Also speaking Japanese for a whole week already seems to improve my level. And I don’t feel tired anymore when using Japanese for a whole day.

As a side note: I forgot how loud it can be here. In shops the staff constantly shouts irrashaimase!,and almost every machine talks to you. And there must have been local elections, because on Port Island cars were riding around the whole day long with people shouting things like “Thank you kindly for your support!” through a megaphone and waving to passersby. Somehow I can’t imagine this will win over any voters.

the pictures above are first of the harbour and Kobe`s landmark Port Tower; the last three are the view from my portliner station, and from my window and the night view from the kitchen balcony. You can see the lights of Kobe sparkling against the mountain! Last one is the view from the international student center.

update:

I`ve been in Japan for almost four weeks now so there`s a lot more to tell. Maybe I`ll update more in the coming week. I decided to write this blog in english so my non-dutch friends could read it too and because I need the practice. I hope this won`t be a problem. You all can read english right!? ;)

okinawa

2009-07-11T22:56:00.000-07:00

Het semester loopt alweer tegen het eind, nog een weekje les en dan zijn we vrij. Alleen nog een presentatie voor de docenten en mensen van het centrum voor buitenlandse studenten en de tutors op de 27ste juli waar ik niet zo heel veel zin in heb, maar goed.
Ik heb maar eens de moeite genomen om de foto's van Okinawa te plaatsen.
eerst een tempel bij het enige echte strand van de hoofdstad Naha. En dan het strand zelf. Het rode kasteel is het vroegere kasteel van de heersers van Okinawa en ligt ook in Naha. Op het eind foto's van een park aan zee, waar een authentiek okinawaans dorpje was nagebouwd. En dan ons uitstapje naar een eilandje in de buurt op de enige dag dat het echt goed weer was. En een typisch okinawaans graf op dat eiland.

誕生日

2009-05-23T19:59:00.000-07:00

Ik was dus een poosje geleden jarig, en dat leek me wel een goeie gelegenheid voor weer een update. Ik liep al zo achter met het blog dat ik geen zin had er iets aan te doen. Maar ik moest in ieder geval even de taartjes laten zien die ik heb gekregen!
Ik zit dus bij een van de clubs van de universiteit. In Japan doen ze namelijk veel aan naschoolse activiteiten. Er zijn veel verschillende sportclubs en hobbyclubs en dergelijke, die door de leerlingen zelf gemanaged worden. De clubactiviteiten vinden meestal gewoon plaats op de school of universiteit en de clubs hebben hun eigen clubkamer of lokaal. En ik ben halverwege vorig semester bij de kunstclub gegaan. Het is maar een kleine club, maar dat is alleen maar beter. Het is een goeie gelegenheid om met mensen om te gaan die dezelfde interesses hebben als ik.
De vrijdag van mijn verjaardag was er ook een clubbijeenkomst en ze waren zo lief om voor mij een taart te halen.

Die zondag erna heb ik in de Izakeiya, waar we voor haast elke verjaardag heengaan, met de andere Nederlanders mijn verjaardag gevierd.
En weer kreeg ik taart, helmaal zelf gebakken door Rika, mijn tutor. :D

Van boven naar onder: Rika en Taart. Taart. Evelien en Ik.

Er zijn nog wel meer foto's door de anderen gemaakt, zal kijken of ik die ook kan plaatsen. En ook nog wat foto's van Okinawa en van Tokyo en Kyoto, toen papa en tante Janny er waren!

食べ物　voedsel!

2009-02-26T05:04:00.000-08:00

Ik heb vakantie, en tijd, en al een hele poos niets geschreven, dus ik waag me er maar weer aan. Want als ik niets schrijf word mijn blog natuurlijk ook niet meer gelezen.
Het is nu tot eind Maart haruyasumi, lentevakantie. In Japan begint het nieuwe studiejaar na de lentevakantie in plaats van na de zomervakantie zoals bij ons. Wij zijn dus eigenlijk in het midden van het studiejaar aangekomen in Japan.
Maar goed, ik heb mijn eerste semester zonder kleerscheuren doorstaan, vermoedelijk, ik heb nog niet alle resultaten binnen. Ik liep nog een week nadat de meesten al vakantie hadden aan te hikken tegen een verslag dat ik moest inleveren. Het is niets voor niets dat ik zo weinig blog, het schrijven van hele lappen tekst ligt me totaal niet. En deze keer moest het ook nog in het japans, oh lijdensweg! Uiteindelijk heb ik een triest, onaanzienlijk, onaf ding ingeleverd, om eindelijk rechtmatig? vakantie te kunnen hebben.

Maar dat is niet het punt van dit verhaal! het gaat erom dat het onderwerp van mijn verslag wagashi, 和菓子、 was. Dat wil zeggen, traditioneel japans snoep en gebak. De laatste tijd ben ik er verslaafd aan. Ach, uiteindelijk is het toch weer gewoon een andere vermomming van het kwaad dat 'suiker' heet.
Al voordat ik naar Japan ging realiseerde ik me opeens dat eten, en het bereiden van eten, en het bekijken van kookboeken en blogs over eten, eigenlijk heel leuk is. Het is dus een soort nieuwe hobby voor me, de laatste tijd. En in Japan zit je dan goed.

Dus daar wilde ik het dus over hebben, de Japanse eetcultuur. Japanners hebben veel meer respect voor eten en koken dan Nederlanders. Het stikt van de kookprogramma's op de Japanse tv, en magazines over voedsel zijn er ook heel veel. Ik heb de indruk dat iedereen hier kan koken.
Ik probeer zelf ook wat te leren koken, maar veel stelt het nog niet voor. Het is wel interessant wat je hier allemaal kan krijgen qua groente, zeewier en sojaprodukten en dergelijke. Zoete aardappel bijvoorbeeld, is heel lekker. En pompoen, een van de meest onterecht genegeerde groentes in Nederland, eet ik een paar keer per week. Aanschouw bijvoorbeeld bovenstaande foto, beetje beschamend om mijn eigen fabrikaatsel te laten zien, maar dit is een risotto met pompoen en sojamelk. Sojamelk is ook iets waar ik verslaafd aan ben. Het smaakt anders dan de Nederlandse en je kan er vanalles mee doen. Daigaku-imo (universiteit-aardappel, want een soort studentensnack) is ook goed te eten. Het is gefrituurde, gecarameliseerde zoete aardappel. Ik maakte het zelf ook wel eens, voor ik op dieet ging...

Vraag me af of daigaku-imo als traditioneel japans snoepgoed telt. Echte wagashi zijn vaak gemaakt van mochi, plakkerig rijstdeeg, vaak gevuld met zoete bonenpasta (anko), of kastanjepuree. Groene theesmaak is ook populair en wordt vaak gecombineerd met westers gebak en ijs.
Het is allemaal iets minder zoet en er zit soms een soort grond-achtig smaakje aan. Van anko hield ik eerst helemaal niet, maar na het eten van yatsuhashi in Kyoto, mochideegdriehoekjes gevuld met anko en bestoven met kaneel, begon ik opeens de smaak te begrijpen. Nu kan ik er emmers van op.

Maar datzelfde had ik met bijvoorbeeld norizeewier, en sushi. Japanners groeien op met heel andere smaken dan wij, en blijkbaar moet je die smaken leren waarderen.

Mochi met yomogi(een kruid)smaak gevuld met anko, azukibonenpasta .

rechts, kuri-manjuu, gestoomd gebak met een vulling van zoete kastanjepuree.

mitarashi-dango, mochi op een stokje met kleverige zoete sojasaus.

Wat me ook aantrekt, aan wagashi en japans eten in het algemeen, is dat aan de presentatie ook veel zorg wordt besteed. Tijdens de theeceremonie wordt bijvoorbeeld ook altijd een aantal wagashi geserveerd en dit zijn vaak kleine kunstwerkjes die het seizoen of een speciale gelegenheid uitbeelden. Het is gewoon mooi, c'est d'art. (Klopt dit wel? Ik kan geen frans meer, alleen nog maar een gebrekkig soort japans)
En ik hou van mooie dingen. Zie de foto's die ik van internet heb gestolen.
Bovenstaande foto's zijn wel van mijzelf en dus mijn op dat moment toekomstige maaginhoud. Ik heb wel grondig onderzoek gedaan voor mijn verslag, het schrijven was veel minder leuk.

Matcha, groene thee voor de theeceremonie met op de achtergrond een wagashi.
Ik hou van alles met matchasmaak

Wagashi met een herfstthema, links een maan en wuivend gras, rechts een kastanje.

Tot zover. Verbazingwekkend genoeg ben ik de laatste tijd nog meer afgevallen. Ik weeg nu onder de 60!!! Jeej! Aan de ene kant heeft dat te maken met het eten zelf, de porties zijn bijvoorbeeld veel kleiner, maar aan de andere kant let ik er ook wel op.
Wat heel moeilijk is, want ik moet per se alle snoep en gebak en vreemde smaken chips (zoete aardappel, gefrituurde kip, hamburger, gebakken noedels, enz, enz) een keer uitproberen.

Volgende week donderdag vertrek ik in het gezelschap van Lena voor een week naar Okinawa, zeg maar Japans' versie van Hawaii. Het enige tropische stukje Japan. Het is daar nu 20 graden! Dus daar komt nog een uitgebreid verslag van. Tik maar eens in op Google en aanschouw de blauwe zee, de witte stranden...

(Ik snap nog steeds niet hoe dit blog nou werkt, maar zodra ik een bericht publiceer veranderd de hele indeling van de tekst en foto's, heel irritant.)

2009-01-11T23:12:00.001-08:00

Afgelopen weekend ben ik met Lena, Glynis en Matthias naar Fukuoka geweest. Fukuoka is de hoofdstad van Kyushu en met de bus ongeveer 2 uur rijden vanaf Nagasaki. Er is eigenlijk niet zo heel veel te zien, maar je kan er wel uitgebreid winkelen. Er was net een nieuwjaars-sale gaande, dus het was verschrikkelijk druk in de winkels.
Als eerste zijn we richting Canal City gegaan. Canal City is een groot winkelcentrum waar een kanaal door heen loopt, vandaar. Zie eerste foto. In het parkje voor CC vielen me voor het eerst de grote hoeveelheid zwervers op. Ze hadden een aantal keurige huisjes gebouwd van hout en blauw plastic. Ik vraag me af of ze daar door de gemeentes en dergelijke voorzien van worden, dat blauwe plastic, want je ziet het overal. Het lijkt er in ieder geval op dat ze wel gewoon getolereerd worden.
Ik had die dag met Kimsan afgesproken. Ze was een medewerkster van het international student center van de uni, maar net naar Fukuoka verhuist. We hebben met haar nog een tempel bekeken vlakbij CC en zijn daarna met zijn allen gaan eten. Toen het al donker was zijn we nog teruggeweest bij die tempel, wat een paar griezelige foto's van mijn mobieltje heeft opgeleverd.
Ik ga denk ik proberen wat meer foto's te maken met mijn mobieltje, want het formaat bevalt me wel.
Bij CC in de buurt kwamen we er achter dat er opeens rijen met voedselstalletjes langs het kanaal waren opgezet. Mensen zaten achter het plastic binnen op krukjes of buiten aan kleine tafeltjes. Het zag er wel gezellig uit en Lena wilde er eigenlijk eten, maar we haden ons avondeten al op, ander keertje dan maar. De verlichting en rode lampions waren sfeervol, maar een beetje moeilijk op de foto te krijgen.
De volgende zondag zijn we gaan kijken op de plek waar ooit het kasteel van Fukuoka heeft gestaan. Nu zijn alleen de stenen funderingen en muren over, maar dat vind ik ergens mooier dan de replica's die je op andere plekken tegenkomt. Het uitzicht was ook niet slecht.
In de parken rondom waren nog meer zwerversdorpjes te zien, het verbaasde me echt hoeveel het er waren. In Nagasaki heb ik geen zwervers gezien. Maar ja, in Hoogeveen zie je ze ook niet he?! De gekleurde parasols waar ze hun huisjes mee hadden versierd maakten het er trouwens niet vrolijker op in die grauwe winteromgeving.
Verder hebben we nog meer geshopt, en s'avonds tegen elven zijn we weer naar huis gegaan.

gelukkig nieuwjaar!

2009-01-01T06:37:00.000-08:00

Iedereen een gelukkig 2009 gewenst! En degenen die me een kaartje hebben gestuurt bedankt! Heb ze aan mijn muur geplakt. Helaas heb ik nog geen kaartjes verstuurt, jullie weten hoe ik ben...het spijt me, echt waar... In ieder geval, wij hebben hier oud en nieuw gevierd met een paar japanse vrienden in een izakaya, een japans soort cafe, waar we haast elk weekend heen gaan. Nou ja, ben er zelf maar 2 keer geweest, maar de mensen beginnen er ons al te kennen. De eigenaar geeft ons bijvoorbeeld elke keer korting.
Het was echt heel gezellig! Alle gasten kregen gratis soba. Interessant feit 1: Sobanoedels worden altijd gegeten tijdens oudjaar, omdat de lange slierten symbool staan voor een lang leven. Ook kregen we sterretjes en confettischieters die we met zijn allen afschoten toen het 12 uur werd. Interessant? feit 2: voor ons was het 8 uur eerder nieuwjaar, ik heb dus 8 uur lang in een ander jaar geleefd dan jullie... We hebben confetti geschoten, met willekeurige japanners getoast en foto's gemaakt.
Ik heb drank over mezelf heen gegooid, maar er verder niet echt een dolle boel van gemaakt hoor! Een aantal mensen van de bediening gooide onder aanmoediging van het hele cafe in een keer een fles bier achterover. Matthias gooide voor het hele publiek een pitcher met screwdriver achterover die hij van de eigenaar had gekregen, omdat hij nou eenmaal populair is bij de japanner in het algemeen. Ze vinden hem schattig... Ik zal kijken of ik van iemand wat foto's kan krijgen om op de site te plaatsen.

Ondertussen heb ik hieronder foto's geplaatst van de kerstverlichting en van een uitstapje van mij en Matthias in de Chinese wijk van Nagasaki.
Kerst is hier vooral een commercieel feest, er is wel kerstverlichting en de restaurants bieden speciale menu's aan, maar dat is het wel.
Matthias en ik wilden naar de Chinese winkelstraat om te kijken wat daar te doen was. Het bleek niet heel groot te zijn, maar toen we verder doorliepen kwamen we een chinees tempeltje tegen. Ik wist het tot dat moment niet, maar (interessant feit 3) er is al sinds de tijd dat de voc begon te handelen met de japanners via Deshima een chinese wijk. De Nederlanders zaten op Deshima en de Chinezen kregen een wijk toegewezen in de stad. Er schenen 4 van die tempeltjes te zijn en die zijn we toen maar gaan opzoeken. Ik vond vooral de vervallen houten typisch japanse huisjes leuk.
Het stikte er ook van de kattebeesten. Let ook op de kat op het dak. De kat bij Matthias op de knie wilde in tegenstelling tot de meesten wel aangehaald worden, dus daar heb ik goed gebruik van gemaakt.
De laatste foto's zijn van de Dutch Slope, een helling waar een aantal westerse stijl huizen zijn gebouwd, weet niet precies uit welke periode ze stammen.
En dat is het dan weer, voor nu!

Kyoto

2008-11-26T06:17:00.000-08:00

Mama smeekte mij een update met foto`s van Kyoto te plaatsen. Helaas was de batterij van mijn camera niet helemaal opgeladen en had ik natuurlijk de lader ook niet bij me, dus ben ik extra zuinig geweest met plaatjes schieten. Boven alvast een foto van de bento die we onderweg in de bus van het vliegveld van Oosaka naar Kyoto kregen. De hele trip hebben we dit soort typisch japans eten gekregen, ik heb nog nooit zoveel vis gegeten als in die drie dagen. Onder foto`s van Nijou-jou, het kasteel van Tokugawa Ieyasu. Hij was de oprichter van het Edo (=Tokyo) Shogunaat, een belangrijk iemand in de japanse geschiedenis dus. Het staat vast wel op Wikipedia. Hij had er een zogenaamde nachtegalenvloer in laten leggen, waarvan elke plank piept, zodat indringers geen kans krijgen binnen te sluipen. We moesten onze schoenen uitdoen en mochten op onze kousen over de vloer lopen. En hij doet het echt. Natuurlijkheb ik geprobeerd om me als een echte ninja geluidloos voort te bewegen, maar beperkt in de fijnere motoriek als ik ben, was ik sowieso al gedoemd te falen...

Weet even niet meer hoe deze tempel heet.

Dit is Kiyomizudera midden in Kyoto. Schandelijk genoeg heb ik hier maar 2 foto`s gemaakt, hoewel dit toch een van de mooiste tempels was die we hebben gezien.
Onderstaande beeld van een koe kan je over zijn hoofd aaien als je slimmer wil worden. Zijn ogen zijn bloeddoorlopen omdat hij de hele nacht hard gestudeerd heeft. Ik heb het geprobeerd, maar vooralsnog heeft het weinig effect op me gehad.

Dit is bij Kinkakuji, de Gouden Tempel. Het is een van de bekendste plaatsen van Japan. Helaas heb ik geen foto van de tempel zelf, die trouwens veel mooier was dan ik dacht, vooral toen de herfstzon te voorschijn kwam. Ik wilde namelijk mijn batterij sparen door alleen foto`s te nemen van dingen waar andere mensen waarshijnlijk geen foto`s van zouden nemen. Nu vraag ik me af waarom. Misschien had ik die koe toch een keer extra over zijn voorhoofd moeten wrijven.
Bij Arashiyama, waar het stampvol was met mensen die naar de verkleurende bossen op de berghellingen kwamen kijken. Tenminste ik denk dat ze daar voor kwamen, want er was niets anders te zien daar. Dit was een bootopstapplaats volgens het bord. Vond het gewoon een leuk gebouwtje zo aan het water.
Toudaiji was erg indrukwekkend. Het schijnt het grootste oude gebouw van hout ter wereld te zijn. Binnen zit de Daibutsu, grote boeddha, op zijn troon/lotusbloem.

2008-11-18T05:04:00.000-08:00

Daar ben ik weer. Nog steeds gezond en wel in Japan. Ik heb nu mijn eigen internet op mijn kamer dus in principe kan ik wat meer updaten... in principe. Ik hoorde van mama dat al mijn tantes mijn blog lezen, dus bij deze de groeten aan al mijn tantes. Ik beloof dat ik in ieder geval twee keer per maand wat zal schrijven. Ik wilde wat foto`s laten zien van ons tripje dit afgelopen weekend. Het centrum voor buitenlandse studenten waar wij onze lessen volgen had een uitstapje geregeld naar Shimabara, een plaats bekend om zijn warmwaterbronnen. Veel Japanners gaan naar dat soort plaatsjes om gebruik te kunnen maken van de onsen, publieke baden met water uit die natuurlijke bronnen. Het was helemaal voor ons geregeld en ook nog gratis. We gaan bovendien komende vrijdag naar Kyoto met een aantal buitenlandse studenten, drie dagen lang en dat kost ons maar 8 euro! Ik ben echt blij dat ze dat zo voor ons geregeld hebben.
Ik vond het wel fijn om wat van de natuur buiten Nagasaki te zien. De bomen zijn hier nu flink aan het verkleuren en dat is voor Japanners een goede reden om uitstapjes te maken naar de bergen en dergelijke. Er word hier zelfs op het nieuws aangegeven waar de kouyou, het verkleuren van de bladeren op dit moment op zijn mooist is. Hetzelfde geldt trouwens voor het opengaan van de kersenbloesems in de lente. Dat is iets waar ik me ook wel op verheug.
In ieder geval zijn we eerst naar een uitkijkpunt in de bergen geweest en daarna zijn we doorgegaan naar Shimabara alwaar we konden kiezen tussen het nemen van een bad of het gaan bekijken van de `hellen van Shimabara`, waar de stoom uit de grond spuit en naar zwavel stinkende borrelende poelen de rotsen geel kleuren. Ha, wat een dichter ben ik he!? Nee, grapje. Maar ik vond het wel indrukwekkend. Vandaar dat ik ook de foto`s wil laten zien. Hoop alleen dat het deze keer wel lukt want de vorige staan er maar voor de helft op. Ok, ongeveer op chronologische volgorde, uitleg komt later wel:

Dit was een pad naar een shintotempel een eind verderop. Dergelijke poorten (torii) als die op de foto geven de grens aan tussen onze wereld en die van de goden. Schijnbaar brengt het geluk als je een steentje op de poort kan gooien.

Daarna gingen we met de bus naar Shimabara.

Op het eind bezochten we nog een japans kasteel, maar wat er hier op de foto staat is een bijgebouw. Het eigenlijke kasteel was namelijk omgeven door een parkeerplaats vol met auto`s en kwam niet mooi uit op de foto`s. bah.

nieuws uit Nagasaki

2008-10-27T01:41:00.000-07:00

Ik heb eindelijk een eigen laptopje, dus nu kan ik wat meer gaan posten. Ik moet eigenlijk nog zoveel inhalen dat ik geen zin meer heb om het allemaal op te schrijven. Gelukkig schrijven de anderen uitgebreid over alles wat we meemaken elke dag, zodat ik het alleen maar hoef te hebben over de dingen die me opvallen e.d. Ik zal proberen wat foto`s te posten van het Kunchifestival. Dat was rond de 7de van okt/ober, alweer eventjes geleden dus, maar erg vermakelijk dus toch maar wat vertellen he?! Het Kunchifestival (kunchimatsuri) is de grootste matsuri van Nagasaki en vind jaarlijks drie dagen lang plaats. drie dagen lang worden er door de hele stad drakendansen en dergelijke gehouden, en op bepaalde plekken zijn er lange rijen met stalletjes waar je allerlei snoep en snacks kan krijgen. Een beetje kermisachtig, maar dan op zijn japans met rode lantaarns en mensen met traditionele kledij dus de sfeer is wel heel speciaal. Ik heb er niet heel veel van kunnen zien maar het was in ieder geval een interessant stukje japanse cultuur. ziehier de soms wat wazige foto`s:

In Nagasaki

2008-10-05T19:36:00.001-07:00

Eindelijk weer een nieuwe update! we zitten nu alweer een week in Nagasaki en ik heb nog niet eens alles over Tokyo verteld! Gelukkig staat het allemaal al op de blogs van Pijke en Evelien. Ik zal de overgebleven foto's van Tokyo nog posten en natuurlijk nieuwe van Nagasaki. Ik vergeet alleen steeds mijn camera mee te nemen, dus veel zijn het er sowieso niet.
De reis naar Nagasaki was wederom afzien, aangezien we eerst met een veel te zware koffer de metro in moesten. Ik was erg opgelucht toen ik mijn koffer kon afgeven op Haneda airport. Bij aankomst op Kyushu was het erg warm en vochtig, echt een tropisch gevoel, er groeien ook overal palmen. Het deed me eigenlijk een beetje denken aan Nicaragua. We moesten eerst een uur in de bus om Nagasaki te bereiken, maar dat gaf me de gelegenheid om eindelijk eens het japanse platteland te bekijken. Het was precies zoals ik al eens had gezien in films en anime, erg mooi en groen, bergen, akkertjes, houten huisjes en bamboebos. In Tokyo zie je alleen maar gebouwen en flats om je heen. Ook Nagasaki zelf is erg groen en ruim, en omgeven door bergen. Eigenlijk veel fijner dan Tokyo. Het is ook heel uitgestrekt, het schijnt vanaf de universiteit een uur lopen te zijn naar het station. De zee heb ik ook nog niet gezien. Gelukkig is er een heel simpel tramsysteem, dat voor elke afstand maar 100 yen kost.
Het international student house ligt op een heuvel 20 minuten van de universiteit vandaan. Het is heel gezellig om met Evelien een appartementje te delen. We hebben elk onze eigen slaapkamer met kasten, bureau, bed en koelskast en delen een keuken en badkamer. We moesten alleen wel een aantal dingen aanschaffen als pannen, bestek en beddegoed. En we moeten nog uitzoeken hoe we het goedkoopst boodschappen kunnen doen. Een goeie boekwinkel heb ik in ieder geval al gevonden.. Bij de Hondarake vlakbij de universiteit kan je voor rond de 350 yen tweedehands boeken en manga kopen.
Vandaag gaan we een bankrekening openen waarna we ook een mobieltje kunnen aanschaffen, eindelijk!
Verder hebben we afgelopen week onze studentmentoren ontmoet, waarmee we wat hebben rondgehangen en ons japans uit konden proberen. Als je er eenmaal een beetje inkomt dan gaat het op zich wel, maar je kan niet precies zeggen wat je wil zeggen en dat is een beetje frustrerend. Maar iedereen was erg aardig en we zullen nog wel vaker leuke dingen met ze gaan doen.
Er zijn hier trouwens veel zwerfkatten die allemaal bang voor me zijn... Ik mis die van mij :(

laatste dag in Tokyo, morgen Nagasaki!

2008-09-29T04:08:00.000-07:00

Morgen vertrekken we alweer naar Nagasaki waar we in de middag aan zullen komen. Evelien en ik verheugen ons al op het inrichten van ons eigen appartementje, alhoewel we nog steeds niet weten wat we kunnen verwachten. Gisteren ben ik mijn camera vergeten en heb ik geen foto's kunnen maken, maar het was een erg leuke dag. We zijn naar Harajuku geweest waar grote groepen cosplayers bij elkaar komen om wat rond te hangen en te poseren voor fotografen en toeristen. Alleen waren er deze zondag niet echt veel mensen. Of misschien zaten wij verkeerd? Harajuku is in ieder geval een geweldige wijk om kleren te kopen. Japanners lopen er altijd heel goed gekleed bij en al die leuke kleren kun je daar vinden. De Meijijinja was daar ook te vinden dus daar zijn we ook heengelopen. Dat is een boeddhistische tempel waar de zielen van de Meijikeizer en zijn vrouw 'wonen'. Een heel mooie plek waarvoor je eerst door een soort park met grindpaden moet lopen. En dat midden in Tokyo! Bij elke tempel kan je amuletten kopen en je de toekomst laten voorspellen door het kopen van een omikuji. Dat heb ik dus gedaan. Normaal geef je 100 yen, schud je aan een houten doos waar een stokje met een symbooltje uitkomt en vervolgens pakt een priesteres dan een bijbehorend papiertje voor je waar een voorspelling opstaat. Bij deze tempel kwamen ze in de vorm van gedichten geschreven door de keizer en zijn vrouw in klassiek Japans. Op die van mij stond dat ik moest proberen om elke dag het vredige/verfrissende gevoel te houden `dat men krijgt als men de zon ziet opkomen in de ochtend'. 'Want hoe fijn zou het zijn om elke dag zo te leven en te werken.' Tsa, ik zal het proberen... S`avonds hadden we afgesproken met Ward, een van onze jaargenoten die in Tokyo studeert, bij Shinjukustation, een van de drukste stations van de wereld. Het was inderdaad druk. We hebben daar Okonomiyaki gegeten, een soort omeletjes met vlees en kool die je op een hete plaat op je eigen tafel aanbakt.

Geen tijd om over vandaag te vertellen!
Bah, dit is een heel plakkerig toetsenbord.

nihon ni toujou shitaaa!

2008-09-27T06:13:00.000-07:00

Ik ben er! Er is zoveel te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen... De vlucht was in ieder geval hels. Nou ja, het duurde vooral lang en ik kon niet slapen. Gelukkig kon ik Cow en Chicken bekijken op mijn persoonlijk televisieschermpje. Mijn bagage zat alleen nogal op de gewichtslimiet dus nu durf ik niets te kopen omdat we ook nog een vlucht naar Nagasaki nemen. Terwijl er zoveel leuks is hier in Tokyo! Gelukkig is het zoveel dat ik toch niet kan kiezen... euhmmm, ons hostel ligt wel een eindje uit de buurt, maar de prijs weegt daar wel tegenop. Ik heb een kamertje japanse stijl en heb dus gister voor het eerst op een futon geslapen, hoera! Het was hard. Maar ik ben weer een ervaring rijker. Vandaag was de tweede dag dat we er zijn. We zijn al twee keer naar Shibuya geweest voor ons avondeten, want dat is een leuke, gezellige buurt met veel mensen van onze leeftijd. Vandaag zijn we vanuit ons hostel naar Asakusa gelopen, wat ook een interessante plek is. Het is een wat oudere buurt, met kleine huisjes en winkelstraten. We hebben daar de Kaminarimon bekeken, de `donderpoort` die leid naar de Sensou-ji, een grote boeddhistische tempel. Mijn eerste tempel! Aanschouw:

1 Kaminaripoort

2 winkelstraatje naar de tempel

3 poortje voor de tempel

4 tempel

Later meer! We hebben bijna onze tijdslimiet verschreden in het internetcafe.

Het is bijna zover!

2008-09-24T08:23:00.000-07:00

Uwaah, ik vertrek morgenvroeg al! Het vliegtuig vertrekt om vijf voor tien vanuit schiphol en dan zijn we de volgende ochtend rond acht uur in Japan. Recht Tokyo's spitsuur in. Alhoewel, we moeten eerst de trein nemen vanaf Narita Airport naar Ueno, de wijk waar ons hostel zit. Misschien is het dan niet meer zo druk in de metro. Ik hoop het, want een koffer van zo'n 17 kilo + Tokyo is waarschijnlijk geen fijne combinatie. Zo'n vreemd gevoel dat ik overmorgen praktisch aan de andere kant van de wereld ben. In een land waarvan ik de taal twee jaar lang gestudeerd heb zonder er ooit geweest te zijn. Ik heb me er heel lang op verheugd, maar de laatste dagen voelt het een beetje, ik weet niet, een beetje raar.
Gelukkig ga ik met Evelien en Pijke en hoef ik niet helemaal alleen. Zij weten tenminste hoe het werkt daar, ik bedoel, ze komen er net vandaan...

Aangezien mijn rechterhersenhelft een beetje gehandicapt is en ik dus totaal niet kan rekenen, logisch nadenken of zelfs maar enige notie van structuur in mijn gedachten heb, maak ik altijd lijstjes. Natuurlijk heb ik ook een lijstje gemaakt met wat ik allemaal hoop te bereiken in Japan, dum da dumm:

1 Een normale conversatie kunnen voeren (in het japans dus) (Ben ik uberhaupt wel in staat tot normale conversatie vraag ik me nu af)
2 Japans leren koken! Ik ga een paar leuke kookboeken kopen daar ♪
3 Japanse mensen leren kennen
4 Wat algemene ontwikkeling oplopen en aan de hand daarvan een Beter Mens worden.
5 Veeel boeken kopen, kunstboeken, fotoboeken, romans, magazines, alles wat je hier moeilijk kunt krijgen. Nou ja, niet àlles.
6 Veel zien van Japan zelf.

Niet speciaal in die volgorde.

Tsja, daar zal ik het dus allemaal over hebben in mijn blog, waarschijnlijk. Ik zal in ieder geval foto's posten, hoef je mijn stomme verhaaltjes niet te lezen.

Hier alvast een foto om toch mensen aan te lokken:

Zó leuk is mijn blog!