okinawa

Het semester loopt alweer tegen het eind, nog een weekje les en dan zijn we vrij. Alleen nog een presentatie voor de docenten en mensen van het centrum voor buitenlandse studenten en de tutors op de 27ste juli waar ik niet zo heel veel zin in heb, maar goed.
Ik heb maar eens de moeite genomen om de foto's van Okinawa te plaatsen.
eerst een tempel bij het enige echte strand van de hoofdstad Naha. En dan het strand zelf. Het rode kasteel is het vroegere kasteel van de heersers van Okinawa en ligt ook in Naha. Op het eind foto's van een park aan zee, waar een authentiek okinawaans dorpje was nagebouwd. En dan ons uitstapje naar een eilandje in de buurt op de enige dag dat het echt goed weer was. En een typisch okinawaans graf op dat eiland.

誕生日

Ik was dus een poosje geleden jarig, en dat leek me wel een goeie gelegenheid voor weer een update. Ik liep al zo achter met het blog dat ik geen zin had er iets aan te doen. Maar ik moest in ieder geval even de taartjes laten zien die ik heb gekregen!
Ik zit dus bij een van de clubs van de universiteit. In Japan doen ze namelijk veel aan naschoolse activiteiten. Er zijn veel verschillende sportclubs en hobbyclubs en dergelijke, die door de leerlingen zelf gemanaged worden. De clubactiviteiten vinden meestal gewoon plaats op de school of universiteit en de clubs hebben hun eigen clubkamer of lokaal. En ik ben halverwege vorig semester bij de kunstclub gegaan. Het is maar een kleine club, maar dat is alleen maar beter. Het is een goeie gelegenheid om met mensen om te gaan die dezelfde interesses hebben als ik.
De vrijdag van mijn verjaardag was er ook een clubbijeenkomst en ze waren zo lief om voor mij een taart te halen.


Die zondag erna heb ik in de Izakeiya, waar we voor haast elke verjaardag heengaan, met de andere Nederlanders mijn verjaardag gevierd.
En weer kreeg ik taart, helmaal zelf gebakken door Rika, mijn tutor. :D



Van boven naar onder: Rika en Taart. Taart. Evelien en Ik.

Er zijn nog wel meer foto's door de anderen gemaakt, zal kijken of ik die ook kan plaatsen. En ook nog wat foto's van Okinawa en van Tokyo en Kyoto, toen papa en tante Janny er waren!

食べ物 voedsel!

Ik heb vakantie, en tijd, en al een hele poos niets geschreven, dus ik waag me er maar weer aan. Want als ik niets schrijf word mijn blog natuurlijk ook niet meer gelezen.
Het is nu tot eind Maart haruyasumi, lentevakantie. In Japan begint het nieuwe studiejaar na de lentevakantie in plaats van na de zomervakantie zoals bij ons. Wij zijn dus eigenlijk in het midden van het studiejaar aangekomen in Japan.
Maar goed, ik heb mijn eerste semester zonder kleerscheuren doorstaan, vermoedelijk, ik heb nog niet alle resultaten binnen. Ik liep nog een week nadat de meesten al vakantie hadden aan te hikken tegen een verslag dat ik moest inleveren. Het is niets voor niets dat ik zo weinig blog, het schrijven van hele lappen tekst ligt me totaal niet. En deze keer moest het ook nog in het japans, oh lijdensweg! Uiteindelijk heb ik een triest, onaanzienlijk, onaf ding ingeleverd, om eindelijk rechtmatig? vakantie te kunnen hebben.

Maar dat is niet het punt van dit verhaal! het gaat erom dat het onderwerp van mijn verslag wagashi, 和菓子、 was. Dat wil zeggen, traditioneel japans snoep en gebak. De laatste tijd ben ik er verslaafd aan. Ach, uiteindelijk is het toch weer gewoon een andere vermomming van het kwaad dat 'suiker' heet.
Al voordat ik naar Japan ging realiseerde ik me opeens dat eten, en het bereiden van eten, en het bekijken van kookboeken en blogs over eten, eigenlijk heel leuk is. Het is dus een soort nieuwe hobby voor me, de laatste tijd. En in Japan zit je dan goed.

Dus daar wilde ik het dus over hebben, de Japanse eetcultuur. Japanners hebben veel meer respect voor eten en koken dan Nederlanders. Het stikt van de kookprogramma's op de Japanse tv, en magazines over voedsel zijn er ook heel veel. Ik heb de indruk dat iedereen hier kan koken.
Ik probeer zelf ook wat te leren koken, maar veel stelt het nog niet voor. Het is wel interessant wat je hier allemaal kan krijgen qua groente, zeewier en sojaprodukten en dergelijke. Zoete aardappel bijvoorbeeld, is heel lekker. En pompoen, een van de meest onterecht genegeerde groentes in Nederland, eet ik een paar keer per week. Aanschouw bijvoorbeeld bovenstaande foto, beetje beschamend om mijn eigen fabrikaatsel te laten zien, maar dit is een risotto met pompoen en sojamelk. Sojamelk is ook iets waar ik verslaafd aan ben. Het smaakt anders dan de Nederlandse en je kan er vanalles mee doen. Daigaku-imo (universiteit-aardappel, want een soort studentensnack) is ook goed te eten. Het is gefrituurde, gecarameliseerde zoete aardappel. Ik maakte het zelf ook wel eens, voor ik op dieet ging...

Vraag me af of daigaku-imo als traditioneel japans snoepgoed telt. Echte wagashi zijn vaak gemaakt van mochi, plakkerig rijstdeeg, vaak gevuld met zoete bonenpasta (anko), of kastanjepuree. Groene theesmaak is ook populair en wordt vaak gecombineerd met westers gebak en ijs.
Het is allemaal iets minder zoet en er zit soms een soort grond-achtig smaakje aan. Van anko hield ik eerst helemaal niet, maar na het eten van yatsuhashi in Kyoto, mochideegdriehoekjes gevuld met anko en bestoven met kaneel, begon ik opeens de smaak te begrijpen. Nu kan ik er emmers van op.

Maar datzelfde had ik met bijvoorbeeld norizeewier, en sushi. Japanners groeien op met heel andere smaken dan wij, en blijkbaar moet je die smaken leren waarderen.


Mochi met yomogi(een kruid)smaak gevuld met anko, azukibonenpasta .











rechts, kuri-manjuu, gestoomd gebak met een vulling van zoete kastanjepuree.




mitarashi-dango, mochi op een stokje met kleverige zoete sojasaus.


Wat me ook aantrekt, aan wagashi en japans eten in het algemeen, is dat aan de presentatie ook veel zorg wordt besteed. Tijdens de theeceremonie wordt bijvoorbeeld ook altijd een aantal wagashi geserveerd en dit zijn vaak kleine kunstwerkjes die het seizoen of een speciale gelegenheid uitbeelden. Het is gewoon mooi, c'est d'art. (Klopt dit wel? Ik kan geen frans meer, alleen nog maar een gebrekkig soort japans)
En ik hou van mooie dingen. Zie de foto's die ik van internet heb gestolen.
Bovenstaande foto's zijn wel van mijzelf en dus mijn op dat moment toekomstige maaginhoud. Ik heb wel grondig onderzoek gedaan voor mijn verslag, het schrijven was veel minder leuk.


Matcha, groene thee voor de theeceremonie met op de achtergrond een wagashi.
Ik hou van alles met matchasmaak







Wagashi met een herfstthema, links een maan en wuivend gras, rechts een kastanje.


Tot zover. Verbazingwekkend genoeg ben ik de laatste tijd nog meer afgevallen. Ik weeg nu onder de 60!!! Jeej! Aan de ene kant heeft dat te maken met het eten zelf, de porties zijn bijvoorbeeld veel kleiner, maar aan de andere kant let ik er ook wel op.
Wat heel moeilijk is, want ik moet per se alle snoep en gebak en vreemde smaken chips (zoete aardappel, gefrituurde kip, hamburger, gebakken noedels, enz, enz) een keer uitproberen.

Volgende week donderdag vertrek ik in het gezelschap van Lena voor een week naar Okinawa, zeg maar Japans' versie van Hawaii. Het enige tropische stukje Japan. Het is daar nu 20 graden! Dus daar komt nog een uitgebreid verslag van. Tik maar eens in op Google en aanschouw de blauwe zee, de witte stranden...

(Ik snap nog steeds niet hoe dit blog nou werkt, maar zodra ik een bericht publiceer veranderd de hele indeling van de tekst en foto's, heel irritant.)

Afgelopen weekend ben ik met Lena, Glynis en Matthias naar Fukuoka geweest. Fukuoka is de hoofdstad van Kyushu en met de bus ongeveer 2 uur rijden vanaf Nagasaki. Er is eigenlijk niet zo heel veel te zien, maar je kan er wel uitgebreid winkelen. Er was net een nieuwjaars-sale gaande, dus het was verschrikkelijk druk in de winkels.
Als eerste zijn we richting Canal City gegaan. Canal City is een groot winkelcentrum waar een kanaal door heen loopt, vandaar. Zie eerste foto. In het parkje voor CC vielen me voor het eerst de grote hoeveelheid zwervers op. Ze hadden een aantal keurige huisjes gebouwd van hout en blauw plastic. Ik vraag me af of ze daar door de gemeentes en dergelijke voorzien van worden, dat blauwe plastic, want je ziet het overal. Het lijkt er in ieder geval op dat ze wel gewoon getolereerd worden.
Ik had die dag met Kimsan afgesproken. Ze was een medewerkster van het international student center van de uni, maar net naar Fukuoka verhuist. We hebben met haar nog een tempel bekeken vlakbij CC en zijn daarna met zijn allen gaan eten. Toen het al donker was zijn we nog teruggeweest bij die tempel, wat een paar griezelige foto's van mijn mobieltje heeft opgeleverd.
Ik ga denk ik proberen wat meer foto's te maken met mijn mobieltje, want het formaat bevalt me wel.
Bij CC in de buurt kwamen we er achter dat er opeens rijen met voedselstalletjes langs het kanaal waren opgezet. Mensen zaten achter het plastic binnen op krukjes of buiten aan kleine tafeltjes. Het zag er wel gezellig uit en Lena wilde er eigenlijk eten, maar we haden ons avondeten al op, ander keertje dan maar. De verlichting en rode lampions waren sfeervol, maar een beetje moeilijk op de foto te krijgen.
De volgende zondag zijn we gaan kijken op de plek waar ooit het kasteel van Fukuoka heeft gestaan. Nu zijn alleen de stenen funderingen en muren over, maar dat vind ik ergens mooier dan de replica's die je op andere plekken tegenkomt. Het uitzicht was ook niet slecht.
In de parken rondom waren nog meer zwerversdorpjes te zien, het verbaasde me echt hoeveel het er waren. In Nagasaki heb ik geen zwervers gezien. Maar ja, in Hoogeveen zie je ze ook niet he?! De gekleurde parasols waar ze hun huisjes mee hadden versierd maakten het er trouwens niet vrolijker op in die grauwe winteromgeving.
Verder hebben we nog meer geshopt, en s'avonds tegen elven zijn we weer naar huis gegaan.

gelukkig nieuwjaar!

Iedereen een gelukkig 2009 gewenst! En degenen die me een kaartje hebben gestuurt bedankt! Heb ze aan mijn muur geplakt. Helaas heb ik nog geen kaartjes verstuurt, jullie weten hoe ik ben...het spijt me, echt waar... In ieder geval, wij hebben hier oud en nieuw gevierd met een paar japanse vrienden in een izakaya, een japans soort cafe, waar we haast elk weekend heen gaan. Nou ja, ben er zelf maar 2 keer geweest, maar de mensen beginnen er ons al te kennen. De eigenaar geeft ons bijvoorbeeld elke keer korting.
Het was echt heel gezellig! Alle gasten kregen gratis soba. Interessant feit 1: Sobanoedels worden altijd gegeten tijdens oudjaar, omdat de lange slierten symbool staan voor een lang leven. Ook kregen we sterretjes en confettischieters die we met zijn allen afschoten toen het 12 uur werd. Interessant? feit 2: voor ons was het 8 uur eerder nieuwjaar, ik heb dus 8 uur lang in een ander jaar geleefd dan jullie... We hebben confetti geschoten, met willekeurige japanners getoast en foto's gemaakt.
Ik heb drank over mezelf heen gegooid, maar er verder niet echt een dolle boel van gemaakt hoor! Een aantal mensen van de bediening gooide onder aanmoediging van het hele cafe in een keer een fles bier achterover. Matthias gooide voor het hele publiek een pitcher met screwdriver achterover die hij van de eigenaar had gekregen, omdat hij nou eenmaal populair is bij de japanner in het algemeen. Ze vinden hem schattig... Ik zal kijken of ik van iemand wat foto's kan krijgen om op de site te plaatsen.

Ondertussen heb ik hieronder foto's geplaatst van de kerstverlichting en van een uitstapje van mij en Matthias in de Chinese wijk van Nagasaki.
Kerst is hier vooral een commercieel feest, er is wel kerstverlichting en de restaurants bieden speciale menu's aan, maar dat is het wel.
Matthias en ik wilden naar de Chinese winkelstraat om te kijken wat daar te doen was. Het bleek niet heel groot te zijn, maar toen we verder doorliepen kwamen we een chinees tempeltje tegen. Ik wist het tot dat moment niet, maar (interessant feit 3) er is al sinds de tijd dat de voc begon te handelen met de japanners via Deshima een chinese wijk. De Nederlanders zaten op Deshima en de Chinezen kregen een wijk toegewezen in de stad. Er schenen 4 van die tempeltjes te zijn en die zijn we toen maar gaan opzoeken. Ik vond vooral de vervallen houten typisch japanse huisjes leuk.
Het stikte er ook van de kattebeesten. Let ook op de kat op het dak. De kat bij Matthias op de knie wilde in tegenstelling tot de meesten wel aangehaald worden, dus daar heb ik goed gebruik van gemaakt.
De laatste foto's zijn van de Dutch Slope, een helling waar een aantal westerse stijl huizen zijn gebouwd, weet niet precies uit welke periode ze stammen.
En dat is het dan weer, voor nu!

Kyoto

Mama smeekte mij een update met foto`s van Kyoto te plaatsen. Helaas was de batterij van mijn camera niet helemaal opgeladen en had ik natuurlijk de lader ook niet bij me, dus ben ik extra zuinig geweest met plaatjes schieten. Boven alvast een foto van de bento die we onderweg in de bus van het vliegveld van Oosaka naar Kyoto kregen. De hele trip hebben we dit soort typisch japans eten gekregen, ik heb nog nooit zoveel vis gegeten als in die drie dagen. Onder foto`s van Nijou-jou, het kasteel van Tokugawa Ieyasu. Hij was de oprichter van het Edo (=Tokyo) Shogunaat, een belangrijk iemand in de japanse geschiedenis dus. Het staat vast wel op Wikipedia. Hij had er een zogenaamde nachtegalenvloer in laten leggen, waarvan elke plank piept, zodat indringers geen kans krijgen binnen te sluipen. We moesten onze schoenen uitdoen en mochten op onze kousen over de vloer lopen. En hij doet het echt. Natuurlijkheb ik geprobeerd om me als een echte ninja geluidloos voort te bewegen, maar beperkt in de fijnere motoriek als ik ben, was ik sowieso al gedoemd te falen...




Weet even niet meer hoe deze tempel heet.




Dit is Kiyomizudera midden in Kyoto. Schandelijk genoeg heb ik hier maar 2 foto`s gemaakt, hoewel dit toch een van de mooiste tempels was die we hebben gezien.
Onderstaande beeld van een koe kan je over zijn hoofd aaien als je slimmer wil worden. Zijn ogen zijn bloeddoorlopen omdat hij de hele nacht hard gestudeerd heeft. Ik heb het geprobeerd, maar vooralsnog heeft het weinig effect op me gehad.

Dit is bij Kinkakuji, de Gouden Tempel. Het is een van de bekendste plaatsen van Japan. Helaas heb ik geen foto van de tempel zelf, die trouwens veel mooier was dan ik dacht, vooral toen de herfstzon te voorschijn kwam. Ik wilde namelijk mijn batterij sparen door alleen foto`s te nemen van dingen waar andere mensen waarshijnlijk geen foto`s van zouden nemen. Nu vraag ik me af waarom. Misschien had ik die koe toch een keer extra over zijn voorhoofd moeten wrijven.
Bij Arashiyama, waar het stampvol was met mensen die naar de verkleurende bossen op de berghellingen kwamen kijken. Tenminste ik denk dat ze daar voor kwamen, want er was niets anders te zien daar. Dit was een bootopstapplaats volgens het bord. Vond het gewoon een leuk gebouwtje zo aan het water.
Toudaiji was erg indrukwekkend. Het schijnt het grootste oude gebouw van hout ter wereld te zijn. Binnen zit de Daibutsu, grote boeddha, op zijn troon/lotusbloem.

Daar ben ik weer. Nog steeds gezond en wel in Japan. Ik heb nu mijn eigen internet op mijn kamer dus in principe kan ik wat meer updaten... in principe. Ik hoorde van mama dat al mijn tantes mijn blog lezen, dus bij deze de groeten aan al mijn tantes. Ik beloof dat ik in ieder geval twee keer per maand wat zal schrijven. Ik wilde wat foto`s laten zien van ons tripje dit afgelopen weekend. Het centrum voor buitenlandse studenten waar wij onze lessen volgen had een uitstapje geregeld naar Shimabara, een plaats bekend om zijn warmwaterbronnen. Veel Japanners gaan naar dat soort plaatsjes om gebruik te kunnen maken van de onsen, publieke baden met water uit die natuurlijke bronnen. Het was helemaal voor ons geregeld en ook nog gratis. We gaan bovendien komende vrijdag naar Kyoto met een aantal buitenlandse studenten, drie dagen lang en dat kost ons maar 8 euro! Ik ben echt blij dat ze dat zo voor ons geregeld hebben.
Ik vond het wel fijn om wat van de natuur buiten Nagasaki te zien. De bomen zijn hier nu flink aan het verkleuren en dat is voor Japanners een goede reden om uitstapjes te maken naar de bergen en dergelijke. Er word hier zelfs op het nieuws aangegeven waar de kouyou, het verkleuren van de bladeren op dit moment op zijn mooist is. Hetzelfde geldt trouwens voor het opengaan van de kersenbloesems in de lente. Dat is iets waar ik me ook wel op verheug.
In ieder geval zijn we eerst naar een uitkijkpunt in de bergen geweest en daarna zijn we doorgegaan naar Shimabara alwaar we konden kiezen tussen het nemen van een bad of het gaan bekijken van de `hellen van Shimabara`, waar de stoom uit de grond spuit en naar zwavel stinkende borrelende poelen de rotsen geel kleuren. Ha, wat een dichter ben ik he!? Nee, grapje. Maar ik vond het wel indrukwekkend. Vandaar dat ik ook de foto`s wil laten zien. Hoop alleen dat het deze keer wel lukt want de vorige staan er maar voor de helft op. Ok, ongeveer op chronologische volgorde, uitleg komt later wel:



Dit was een pad naar een shintotempel een eind verderop. Dergelijke poorten (torii) als die op de foto geven de grens aan tussen onze wereld en die van de goden. Schijnbaar brengt het geluk als je een steentje op de poort kan gooien.



Daarna gingen we met de bus naar Shimabara.





Op het eind bezochten we nog een japans kasteel, maar wat er hier op de foto staat is een bijgebouw. Het eigenlijke kasteel was namelijk omgeven door een parkeerplaats vol met auto`s en kwam niet mooi uit op de foto`s. bah.